Grill í pylsulandi

Jú það er nú soldið síðan að þetta blogg fékk á því að kenna en svona er þetta þegar maður er ekki í Blogglandi (næsta land við Klappland). Nú er maður nefnilega kominn heim frá móðurskipinu Danmörk. Þar var maður hangsandi í heila viku í stífu plani. Tónleikar, grillveisla, heimboð, svefnsófi, pylsupartí, Itsi-Pitsi, hótelherbergi, íslensk páskaegg, hjólreiðatúrar og leigubílar. Svo inni á milli reyndi maður að mæta í vinnuna til að sýna lit og sýna að maður var ekki bara að láta senda sig yfir hálfan hnöttinn til að hitta Carlsberg og vinina hans!

Annars svona til að hafa það á hreinu þá má maður ekki ferðast til annara landa án þess að minnast á veðri þannig ég ætla að kvarta soldið. Það kom hrikalegt veður til Danmerkur. Sól og 22 stiga hiti. Ég sem var búin að sjá í hillingum stinningskalda, 12 stiga hita og rigningu. En nei. Þegar maður vogaði sér að bregða sér úr 36 stiga hita og rugli á Indlandi þá var bara tekið á móti manni með þessu rusl veðri. Og ég sem tók bæði trefil og vettlinga með.

En kölluninni var svarað í dag. Svona hefur maður þessi fínu tök á guðunum!

Nú er nefnilega blautbolakeppni í gangi í Bangalore. Allir taka þátt. Það er byrjað að rigna og ég er heldur ekki að tala um svona: ”skúrir með köflum”. Nei, hérna hellist niður rigningin eins og Keith Richard hellir í sig viskíinu. Það þýðir að maður sér svona u.þ.b. einn metra fram fyrir sig fyrir regni. Svipað og Keith sjálfur gerir líklegast stöðugt.

En nú finnst mér vera komið nóg af rigningu. Rigningargleðin mín entist nákvæmlega í 3 mínútur enda var ég þá líka mjög virkur þátttakandi í blautbolakeppninni og fannst að þetta væri leiðinleg íþrótt (þetta er meira svona íþrótt til að horfa á og svipar til ólympísks strandarblaks kvenna). Nú vill ég bara aftur fá þurrk og 36 stigin.



En ýmislegt er maður nú búin að ná að gera síðustu tvær vikurnar. Páskahelgin áður en pylsulandið var heimsótt fórum við Victoria og Iben í langferð. Kíktum við í frakkapakka austursins í Pondicherry. Ekki það að það hafi mikið breyst þarna frá því síðast ég var þar í janúar nema bara hættulegra. Sjórinn ætlaði alla að drepa. Þetta var svona meira ef maður rak fótinn í sjóinn var maður komin hálfa leið til Búrma. Við ákváðum þá bara að láta allt sjósprang vera og spássera um stræti borgarinnar. Við komumst fljótlega að því að það var önnur nær-dauða upplifunin þar sem þar voru fínar hundrað gráður og jafn mörg prósent raki. Við sáum að það hlyti bara einfaldlega að vera álíka og að vera á leið til Búrma svo við eyddum fríinu okkar eins og góðum pansjónistum, inni á veitingahúsum í fiskikappáti og inní í hótelgarðinum. Ekki að það hafi á nokkurn hátt verið slæmt!

Núna er samt allt að gerast. Búin að panta fullt af ferðalögum út um allar trissur. Eftir næstu helgi verður farið norður í fjöllin. Búið að panta gönguferð með þjónustufólki og múlasna. Það er ekki eins og maður sé að fara bera tannburstann sinn sjálfur. Svo verður þetta líka fínt, ef maður lendir í ógöngum og er búin með nestið, þá þarf ég ekki að borða Iben því þá er alltaf hægt að fá sér grillaðan asna (ég er þá ekki að tala um mig).

Svo er líka búið að kaupa flug til Kerala og Nýju Delhi í lok maí. Það verður víst mín þriðja ferð til Kerala svo ég held að ég verði búin að ná kreminu úr því fylkinu. Nýja Delhi verður svo líklegast enn ein nær-dauða upplifunin. Allir sem ég asnast til að segja þetta við að ég sé á leið til Delhi í byrjun júní hlæja að mér og segja að ég komi til með að deyja (veit ekki afhverju þeir hlæja þegar þeir segja það, maður er ekki svona óvinsæll)! Þar eru nefnilega bókaðar 45 gráðurnar. Ég hlæ nú bara til baka og segi að maður sé nú öllu vanur í veðráttunni, enda kemur maður frá Íslandi þar sem hitinn rýkur upp í 14 gráður á sumrin.

Þannig að til að drepa tímann áður en næsta ferðalag hefst verður maður að halda upp á afmæli nýja þýska blóðsins Friedhelm. Svo á morgun verður víst haldin Bollywood kvikmyndaveislu heima þar sem leyfilegt verður að tala í farsíma, hanga á klósettinu, blanda kokkteila og spila tölvukapal á meðan myndinni stendur. Svo verður maður nú víst að kíkja í afslöppunarbruchsund með Dönunum á sunnudaginn.

Inni á milli þarf maður víst að troða inn vinnunni og ráða þessa sjö nýju starfsmenn sem eru að koma í teymið mitt.

Jújú, það er nóg að gera.