Mínípils og G&T

Það er ekki annað sagt en að það sé öðruvísi hugarfar á fólkinu sem sækir skemmtanalífið hérna í borginni en það sem maður venst að sjá úti á götu og í sjónvarpinu. Ég held ég þurfi að fara taka þessar alhæfingar um að Indverjar séu svo rosalega heilagir hvað varðar klæðaburð og almenn samskipti, sem maður er búin að lesa of heyra frá fólki, með smá fyrirvara! Ekki það að ég sé að kvarta yfir þessu! Meira um það seinna.

Á föstudaginn fór ég í fyrstu ferðina að leita mér að húsnæði. Það var mjög sérstakt að fara á milli risa íbúða og velta fyrir mér hvort að 200-300 fermetrarnir væru nægir fyrir mig einan, en þannig er að Nokia borgar allt upp að eitthverri ákveðinni upphæð fyrir leigu á íbúð fyrir mig. Að sjálfsögðu eftir því sem íbúðin er nær efri mörkunum á þessari upphæð því meira fær fyrirtækið sem skaffar íbúðina í þóknun! Rétt, það eru allir reyna að blóðmjólka fyrirtækið mitt. Reyniði að ímynda ykkur 250 fm íbúð með klassískum dökkbrúnum arabískum húsgögnum, þrjú svefnherbergi öll með sér baðherbergi, inngangi og sér íbúð fyrir þjónustufólk, risastórt eldhús með japönskum heimilistækjum, líkamsræktarstöð í byggingunni, þrjár sundlaugar, nuddþjónusta, snooker borð, sauna, innanhús squash, innanhús badminton, o.s.fr. Örugglega ekki ódýrt fyrir Nokia en, ekki það að ég sé að tapa mér yfir þessu, mér finnst þetta...magnað! Hér er mynd af sundlauginni á einum staðnum.

Ég fer svo aftur á mánudaginn og reyni að skoða eitthvað meira. Ég þarf svo að fara hætta að segja "já, þetta lítur voðalega vel út" og fara velja eitthvað til að ég geti verið fluttur fyrir næstu mánaðarmót.


Á föstudaginn byrjaði líka helgarfríð eins og hjá svo mörgum. Ég kíkti á Ketil hinn norska, sem ég hef nú áður minnst á, og við borðuðum saman. Þar hitti ég son hans og eiginkonuna, indverska konu með sterkar skoðanir sem lætur ekki vaða yfir sig. Ég var sáttur við hvað hún var til í að rífa mikið kjaft fyrir mína hönd í sambandi við þennan "yfirgang" sem ég hef haft í sambandi við tímabundnu íbúðarmálin mín, eða bara hvaða yfirgang sem er. Hún virðist líka þekkja annan hvern mann í þessari borg (sem er alveg slatti þar sem 7 miljónir búa hérna). Ég á eftir að athuga hvort ég þurfi á þessu góða leynivopni að halda. Ég ákvað samt ekki að nota hana þegar ég fann út að það voru flær í íbúðinni sem voru búnar að bíta mig nokkrum sinnum. Eigandinn var snöggur að koma og úða allt með ekki svo mjög umhverfisvænu skordýraeitri svo í það minnsta sé engar flær lengur. Ég held að þeir séu orðnir hræddir við mig.

Við ákváðum að stiga af úr borginni saman um næstu helgi. Þar ætlum við í mjög grófum dráttum að kíkja á eitthvern dæmigert Indverskt sveitaþorp og gista þar í nótt og fara út á eitthvað vatn. Ég, sagði bara já med det samme (eins og góðum dana sæmir, já og Indverska eiginkonan talar jú dönsku eins og svo mörg önnur tungumál) án þess að vita neitt um neitt, enda virðist skipulagningin verða í meira en fínu lagi hjá þessari ofur skipulögðu eiginkonu Ketils. Þetta verður eitthvað stuð.

Talandi um stuð. Laugardeginum eyddi ég í að skoða miðbæinn og ég fljótlega komst að því að það er hægt að fá allt í Bangalore. Meira segja föt sem ég myndi ekki vegra mér við að ganga í, vestrænt kornfleks sem ég myndi ekki hika við að kaupa og allt þar á milli. Verðlagið var hinsvegar oft skrítið á köflum, sjampóbrúsi kostaði það sama og nýjar gallabuxur, kexpakki það sama og að leigja bílstjóra í einn dag og allt eftir því. Ég ákvað þá bara að gefast upp á búðarrápinu og skellti mér í útsýnistúr með bílstjóranum. Þar sem bílstjórinn kann ekki ensku var ekki mikið úr leiðsögn á leiðinni en mér tókst samt að sjá nokkrar byggingar og garða áður en ég fór og hitti dönsku stelpurnar í kvöldmat.

Iben og Viktoria eru tvær sætar ljóshærðar dönskar stelpur sem ég hitti á lögreglustöðinni þegar ég var að skrá mig í landið. Þessar tvær stelpur eru að stúdentar að vinna fyrir danska utanríkisráðuneytið við að hjálpa Dönskum fyrirtækjum í Bangalore. Ég komst fljótlega að því að ég hafði hitt og talað við hana Iben í afmælispartíi heima hjá Óla og Eddu fyrrverandi nágrönnum mínum á Solbakken í sumar þar sem Iben var vinkona Birnu systur Eddu (margir myndu segja að þetta væri ótrúleg tilviljun en ég verð samt að segja að tölfræðilega séð er það nú það ekki (já ég er nörd)).

Við borðuðum saman og fórum svo í bæinn. Þær voru greinilega búnar að taka út nokkra skemmtistaði í bænum enda búnar að vera duglegar við. Við enduðum inni á skemmtistað sem greinilega var hannaður til að halda ákveðinni stétt fólks úti. Við, þrír hvítingjar komandi á staðinn með einkabílstjóra, gengum náttúrulega framhjá allri röð og beint inn. Við okkur blasti þá þessi rosalega nútímalegi skemmtistaður með stelpum í minipilsum, krúnurökuðum strákum og Indverjum í hörku "evrópsku" stuði. Þetta kom mér soldið óvart að sjá að þetta væri til hérna og allar hugmyndir um hinn stereótýpíska Indverja brotnuðu á staðnum. Það er kannski ekkert svo vitlaust að þessi borg sé kölluð skemmtanaborg Indlands.

Við komust fljótlega að því að venjulegt Indverskt laugardagskvöld krefst mikillar þolinmæði og mikillar skipulagskunnáttu sem ég verð að taka ofan fyrir því ég væri ekki fær um að hafa stjórn á svo miklu eftir þetta marga Gin & Tónik. Allir skemmtistaðir og barir í Bangalore eru nefnilega lokaðir samkvæmt lögum klukkan 23:30! Þá tekur við endalausar símhringingar til að athuga hvaða bar er að stelast til að hafa opið í hálftíma lengur, hvar verður svo hægt að fara í eftirpartí og hvar allt fólkið sé. Ég og Iben ákváðum að skella okkur, samkvæmt ráði innfæddra, á annan hótelbar. Við þökkuðum sælan fyrir bílstjórann minn ef þetta heldur svona áfram. Okkar skandínavíska þolinmæði dugði samt skammt þegar sá vermir var úti. Þegar við vorum búin að bíða óralengi eftir að innfæddu voru búnir að vera hringja tugi símtala ákváðum að reyna þjálfa upp þolinmæðina á öðrum vígstöðum eitthvern tíman seinna svo við fórum heim í háttinn. Þetta er greinilega eitthvað sem maður þarf bara að venjast.

Jæja, ég verð víst að hætta núna. Ég ætlað að borða evrópskan kvöldmat með Iben og Viktoriu í kvöld svo ég verð að fara koma mér og finna eitthvern leigubíl. Einkabílstjórinn er nefnilega í fríi á sunnudögum (hann fékk þó að kenna á því í snemma í morgun hvernig og hvenær skandinavar skemmta sér og fara heim).

Skyldi eitthver skylja hvað TAXI þýðir í dag?