Stríð og friður

Við börðumst til síðasta manns. Nokkrum var fórnað fyrir fjöldann. Engir gíslar voru teknir. Allir voru skotnir.

Nú er maður allur í marblettum, rispum og almennt illa haldinn. Allir voru komnir í Viet-kong stemninguna, skríðandi í skógarbotninum meðal kóngulóa og þyrnirunna. Skjótandi kúlum út í loftið eins og amerískum helgarhermanni er einum lagið. Óvinurinn skal niður. Sex þúsund kúlum var fórnað!

Við vorum tólf frá sjö löndum sem mættum í hermannaleik (Paint-Ball) á sunnudaginn. Það má svosem segja að þetta hafi verið hálfgerð heimstyrjöld. Hreinræktuðu þjóðverjarnir voru hinsvegar í svo miklum minnihluta að við urðum að gefa þeim stuðning. Augljóslega batnandi heimur!

Keppnin var hörð og óneitanlega raunverulegt. Kýr, börn og annað þjónustufólk hljóp um völlinn og léku óbreytta borgarann. Það gekk jafn vel að biðja þau um að færa sig eins og kransaæðastíflu meðan kúlur flugu þvers um völlinn. Bosch-Christian frá Þýskalandi stóð fyrir stríðinu og bauð okkur að taka þátt. Þetta var bara alveg rosalega langt frá því að vera leiðinlegt! Ég verð nú samt að viðurkenna að ég kom frekar illa út í þessum leik. Ég yfirleitt þáði meira en gaf. Ekki alveg í anda komandi jóla en það hefur kannski eitthvað með það að gera að fjórir í keppninni hafa allir verið í hernum og einn atvinnumaður í bransanum. Ég ætla samt að halda því statt og stöðugt fram að ef ég hefði mátt nota mína nýju líkamsræktarvöðva og það hefði verið leyfilegt að herja stríðið líka með berum höndum hefði mér örugglega gengið betur!


Svona í anda allra þessa átaka eyddi ég öllum deginum í dag í vinnunni við að læra um hina friðsamlegu Indverska menningu. Það er ekki seinna vænna eftir að vera búin að eyða þremur mánuðum í landinu. Það er líka alveg í anda að það sé búið að seinka æfingarbúðunum þrisvar. Það var óneitanlega fyrsta lexían. Það er svosem ekki margt sem kemur manni á óvart lengur eftir að hafa eytt tíma með viskíþambandi indverjapabbanum, heimsækjandi snobbklúbba og reyna fá Indverja til að vinna fyrir sig. Kennarinn var samt góður og kunni hún öll brögðin til að láta mann líta út sem þröngsýnan, ofdekraðan, firrtan og fordómafullan hvítan evrópubúa. Það er svosem alveg ágæts spark fyrir mann til að skylja þennan menningarheim. Það er nú nett meiri munur en á milli Reykjavíkur og Stokkseyrarbakka. Ég dró líka upp ímynd af dæmigerðum stöðluðum Íslendingi: Efnishyggjandi, einstaklingshyggjandi og gráðugum til samanburðar. Það féll í góðan farveg. Ágætt til að vega upp á móti Indverjum: fylgjandi, skoðana- og skipulagslausir. Það eru greinilega allir hálfónýtir í þessum heimi!


Núna er líka nóg á döfunni. Ekki seinna vænna þar sem ekki eru nema tvær helgar eftir áður en ég hendi mér upp í flugvél á leið til ævintýralandsins Danmörk. Næsta helgi verður afmælisveisla hjá Anitu, þeirri indversku. Það verður reyndar heima hjá henni (hér búa stelpur alltaf heima hjá mömm'o-pabba þangað til þær eru giftar) svo maður verður allur hálfskelkaður ef byssupabbinn verður á staðnum. Um næstu helgi verður líka reynt að skála til heiðurs Toni hinum finnska, Antti hinum finnska og Andreas hinum danska sem eru að stinga af frá Indlandi. Það verður að passa upp á það.

Svo má ekki gleyma, síðast en ekki síst, þá verður haldin danskur "Julefrokost" í þar næstu viku fyrir vini og vandamenn hérna heima (samt engin vandamaður búin að boða komu sína. Samt enn laus sæti). Allir velkomnir. Kaffi og kleinur í hléi. Ég er búin að fá þær tvær hreinræktuðu, Iben og Victoriu til að hjálpa til. Þetta verður óneitanlega mikil þraut. Hér er nefnilega ekkert rúgbrauð, engin kryddsíld, engin purusteik, engin lifrarkæfa, engin rauðspretta, ekkert rauðkál, engin kirsuberjasulta eða nokkuð Carlsberg jólabrugg. Þetta verður líklegast bara kjötbolluveisla með karrísósu. Það er kannski alltílagi þar sem það eru ekki nema handfylli sem ég þekki í borginni sem yfir höfuð vita hvað "Julefrokost" er. Fyrir þeim verður þetta bara léleg ástæða til að detta í það. Maður gerir sitt besta til að uppfylla kröfurnar!