Indverska smérið

Ég hef lifað í villu og rangtrú frá því ég flutti hingað.

Í gegnum allan þennan tíma (sem má núna telja í vikum) hef ég trúað því að indverskur matur sé bráðhollur og allra meina bót og því meira sem maður borði af honum því hollari verði maður. Heyrst hefur einnig að hann eigi að bæta meltinguna, gefa hraustlegt og gott útlit sem og að lækna gigt og rangeygi.

Það þarf hinsvegar engum blöðum um það að fletta að þessi matur sem ég fæ nú að neyta í vinnunni og á indverskum veitingastöðum nánast daglega gefur manni aldeilis hraustlegt útlit. Með allar þær hitaeiningar sem þar eru geymdar verður maður óneytanlega stór og sterkur (með mikla áheyrslu á stór og minni á sterkur).

Indverskur matur er uppfullur af sméri, rjóma, olíu og sykri (varúð: Nú er ég að alhæfa eins og ég væri ekkert annað en á launaskrá hjá McDonald's). Það getur vel passað að maturinn sé líka uppfullur af grænmeti og baunum og minna fullur af kjöti en það hjálpar lítið þegar maður er orðinn offitusjúklingur í hjólastól með öndunargrímu og insúlín í æð. Auk alls þessa borðar heldur engin indverskan mat án hrísgrjóna og brauðs. Ég held hreinast að það standi í stjórnarskránni að það sé bara bannað. Og ekki hjálpar það við að koma manni úr hjólastólnum.

Ég er líka búin að komast að þessu með grænmetið.

Þetta grænmetisát í indverska matnum er svindl því það er aldrei borið fram ferskt heldur annað hvort soðið eða djúpsteikt. Eitthver fróður maður sagði mér eitt sinn að maður gæti alveg eins borðað dagblað eins og að borða soðið eða steikt grænmeti, það væri jafn mikið af næringu eftir í því (sel samt þennan fróðleik ekki dýrari en hálft kíló af kjúklingabaunum).

Þannig að, fyrir ykkur sem heima sitjið, dæmigerður indverskur matur er þannig upp settur: Hrísgrjón taka upp þriðjung disksins, eitthverjar tvær til þrjár tegundir af soðinni eða steiktri bauna eða kartöflustöppu með mauksoðnu grænmeti og með nóg af smjöri og olíu taka fjórðung, steikt brauð með bræddu smjöri tekur þriðjung og eitthver dýsætur hrísgrjónagrautur tekur fjórðung (þið takið kannski eftir því að þessi summa fyllir meira en einn disk en það er nú bara oft þannig þegar maður er svangur). Það er ekkert ferskt grænmeti, ekkert rúgbrauð og akkúrat ekkert Létt og Laggott.

Ég ætla samt ekki að fara tapa mér í leiðindum yfir matnum. Þessi matur er alveg með ólíkindum góður og líklega ekki maturinn sem lægstu stéttir þjóðfélagsins fær að borða. En þar sem ég fylgi nú hástéttinni í þessu landi væri kannski bara ráð hjá mér að fara út að hlaupa öðru hvoru og hætta að röfla. Maður er samt þrátt fyrir allt farinn að sakna að fá ferskt kál og gulrætur (ég hélt ég myndi aldrei segja þetta).

Þrátt fyrir þessa vísindalegu uppgötvun mína þá hljóta Indverjar að vera gera eitthvað rétt. Þeir væru ekki komnir upp í einn miljarð ef allir væru dauðir úr næringarskorti fyrir fermingu.