Af ströndinni

Jæja. Kominn heim og get haldið áfram þjóðfélagsskyldum mínum að skrifa inn á þetta blogg.

Nú er Bangalore eins og á góðum mánudegi...í Baghdad. Diwali helgin er núna. Þá reyna hindúar að halda upp á ljós og frið með því að reyna kveikja í húsunum sínum með öllum mögulegum ráðum og sprengja upp hvort annað með hvellettum og flugeldum, fimm daga í röð. Ég hélt að ég hafi séð nóg af brjálaði um áramót á Íslandi en þetta tekur brjálaðið alveg á nýtt plan. Hér fá þriggja ára börn að kveikja sjálf í sprengjum og henda þeim í loftið og reyna grípa þær þegar þær koma niður aftur. Það þykir líka mesta sportið að reyna vera eins nálægt dótinu með höfðinu þegar það springur. Það þykir án efa merki um hetjudáð. Allavega var einn bílstjórinn sem tók okkur í smá ferðalag um helgina aldeilis með hetjudáðina á hreinu. Honum tókst að sprengja heilan flugelda tveimur sentimetrum fyrir neðan augað á sér. Hann var mjög stoltur þó hann hafi allur verið í blóði!

En nú eru allir komnir heilir á húfi, rauðbrún og sæl, heim frá Kovalam ströndinni í Kerala. Þetta var bara alveg eins og það átti að vera, sól, sandur, sjór og ...rigning. Flugfélagið kom okkur á áfangastað vel og á tíma þó svo að innfæddir hafi hlegið að okkur þegar við keyptum flugmiðann: "Haha...Air Deccan...þið komist aldrei alla leið og þið fáið örugglega farangurinn ykkar til baka eins og flugfélagið hafi notað hann í staðin fyrir lendingarhjól" (þetta var nokkurnvegin innihaldið í útskýringunum). Brottfaraspjaldið var samt handsskrifað og það ringdi í gegnum þakið á flugvélinni. Ekkert til að gera veður út af.

Við fundum samt hótelið okkar, myndalegasta hótel, sundlaugina, sandinn og undiröldurnar sem voru alveg vel tilbúnar til að senda okkur hálfa leið til Afríku (öllum innfættum var nokkuð sama um það og héldu áfram að veltast um í sjónum. Greinilega allir búin að gleyma 26/12/2004). Fundum líka hvað herbergisþjónusta er yndisleg uppfinning (það er ekkert fallegra en að liggja í rúmminu og láta þjón bera sér bjór og klaka). Auðvitað fundum við síðan sundlaugarbakkann og tvo norska homma. Þar var vel borðað af fiski, vel drukkið og vel sólað á milli rigningaskúranna. Við Toni (hinn finnski) ákváðum að hanga ekki á hótelinu allan tímann (endingartíminn minn á strönd fer sjaldan yfir tveir tímar. Þá fer ég venjulega að vona að það byrji að rigna). Við leigðum okkur bílstjóra til að taka okkur á syðsta odd Indlands til Cape Camonin með nokkrum stoppum í höllum og musterum. Mjög menningarlegir að sjálfsögðu. Þar hittum við hálfnakta munnka sem gáfu okkur rauðan punkt á ennið og plötuðu af okkur pening, lögðum okkur í stórhættu á ryðguðum pramma úti á miðju ballarhafi í tólf vindstigum (hvað leggur maður ekki á sig til að skoða musteri), sáum fullt af málverkum, flott fjöll og að sjálfsögðu heilan helling af Indverjum. Venjulega var þessi hellingur af indverjum að veiða, enda er svosem lítið annað hægt að gera þegar maður býr við ströndina. Ekki skaffar það að liggja í sólbaði allan daginn hrísgrjón á borðið eða nýja leikjatölvu fyrir börnin. Það er hinsvegar ekki hægt að segja að þeir hafi háa framleiðni þar sem 60 manns standa á bakkanum og draga inn net í tvo tíma til að fanga...einn lítinn fisk! Það eru jú 120 vinnustundir á hvern fisk. Vona að þeir fái gott verð fyrir hann!


Myndir koma inn von bráðar. Maður verður að þjálfa sig upp í að halda stóískri ró og drekka jurtate þegar kemur að internethraðanum.