Sól, sandur og hippar

Þá er maður kominn heim aftur úr helgarferðinni í Pondicherry rauður og brúnn eins og api. Þangað fórum við níu saman, allra þjóða kvikindi og leigðum smárútu. Það verður nú að taka það fram að margt ótrúlegra hefur ekki gerst en Íslendingar voru í meirihluta í ferðinni. Nú hlýtur það að vera satt og rétt að við erum að taka yfir heiminn. Ég er viss um að á íslandi er eitthver kattarklappandi eldri maður með sprengjusár í andlitinu í hjólastól að plana yfirtöku heimsins með leisergeislum. Engin spurning.

Skemmtun mikil var haldin, hausar frá Indlandi, Íslandi, Ástralíu, Wales, Kenyu, Austurríki og Belgíu mældu strendur, skoðuðu sólina og heimsóttu hippastaðinn Auroville. Í Auroville býr fólk allstaðar úr heiminum í villtri ró og jafnvægi milli manna og náttúru. Þeir vilja að allir séu vinir í skóginum og eyða lungan úr deginum í lótusstellingunni. Reyndar virtist þetta vilta jafnvægi milli manna greinilega eiga ekki við vinnufólkið á svæðinu sem virtist allt vera lágstéttar Indverjar en líklega má maður nú ekkert vera að velta fyrir sér að slá gras og rukka inn ef maður er annað borð komin í trans. Líklegast í eitthverju öðru villtu jafnvægi milli manna og kannabis hafa hipparnir líka látið búa til stærstu golfkúlu í heimi. Gulllituð, þrjátíu metra há með glerkristal frá Stuttgart inní. Ég sá ekki alveg hvers vegna en þetta minnti mig bara á hippaútgáfu af dauðastjörnunni í Star Wars.

Maður fékk sinn góðan skammt af sjó, sandi, sól, sólbruna, friði á jörð og moskítóbitum. Ég held ég hafi slegið moskítómetið mitt, 45 stungur á einum degi. Þá hlýtur maður að vera töff, getur ekki annað verið. Ofaná það eyddum við ómældum tíma í þjóðarsporti Indverja; bíða í rútu. Rútubílstjórinn var meira að segja svo þjálfaður í að láta fólk bíða í rútu að hann ákvað að kaupa ekki olíu svo við yrðum örugglega olíulaus um miðja nótt lengst uppi í sveit á leiðinni heim. Það kostaði hann að þurfa húkka far, kaupa olíu í bala, húkka far með balann til baka (nei, ég myndi að öllum líkindum ekki taka hann uppí) og reyna hella því í tankinn. Nei, bali og sjö sentimetra gat eiga ekki vel saman. Svona til að auka gleðina mína þá þurfti ég að mæta í vinnuna og halda atvinnuviðtal eftir tveggja tíma svefn á mánudaginn. Á milli svefns og vöku spurði bara hvort umsækjandinn væri brjálaður axarmorðingi. Hann sagði að svo væri ekki svo hann fær að koma í næsta viðtal!

Þrátt fyrir að kaffið hafi verið drukkið eins og hrossabónda einum er lagið þá kostaði þetta náttúrulega að ég gat hvorki farið að metast við Martin um hver á flottari Royal Enfield Lightning eða farið í líkamsræktina á mánudagskvöldið. Ónýtt kvöld. Ekki að ég geti metast mikið við hver á flottari Endfield. Martin er búin að eyða verði hjólisins síns aftur í að gera það eins og krómuð dúkkulísuglansmynd. Nei, engin öfund.


Nú eru aldreilis hlutirnir að gerast í heimsóknarmálunum. Það varð þá aldrei að eitthver sýndist vilja þekkja mig. Herra arkitekt Haukur, Tinna og Óli eru að koma í næstu viku. Þá verður aldeilis kátt í höllinni. Nú verður maður að fara taka sér frí og finna eitthvað sniðugt og ótrúlega indverskt að gera. Það er jú ekki alveg á hverjum degi sem maður fær að skemmta og gleðjast með glaða landanum. Nei, það eru alveg tveir dagar síðan í dag.

En það eru komnar nýjar myndir í myndaalbúmið. Njótið vel!