Kirkjur og krikket

Kominn heim frá Goa. Seint verður sagt að þetta hafi verið leiðinlegt.

Lögðum í þessa fyrirmyndalangferð á föstudagskvöldið. Ég mætti alsgáður og óvitur um nokkuð annað en að mér var boðið að koma með í helgarferð til Goa. Heim á mánudagsmorgun í vinnuna. Gott mál.

Hann Christian frá Vín var svo góður að bjóða mér og Joliane með í þessa langferð. Ég gerði ráð fyrir smá langferð í smá rútu. En ...já, alveg róleg... ég komst fyrst að því þegar við vorum lögð af stað að það tekur 18 tíma að keyra til Goa frá Bangalore. Nú er maður orðinn alveg löglegur. 36 tíma ferðalag til að mæta í eitt strandarpartí!

Að sitja 18 tíma í langferðabíl á Indlandi þykir fólkinu í bransanum nú ekkert til að tala um. Flestir á Indlandi ferðast um í rútum og lestum og þar sem við erum nú að tala um að Indland er 33 sinnum stærra en Ísland þá þykir það nú ekkert merkilegt að brenna 20 tímum til að kíkja í kaffi hjá Stínu frænku.

Ég er samt ekkert vanur því að sitja í 18 tíma í neinu farartæki. Ef ég þarf að komast eitthvað langt þá kaupi ég vanalega flugmiða eins spiltum pabbastráki fyrir góða hrúgu af peningum og fussa svo og sveia yfir því að maturinn sé vondur á leiðinni (ég ætla samt ekkert að verja flugleiðina til og frá Íslandi. Maður tekur ekki rútu þar og ég reyni að tjá mig sem minnst um matinn á þeirri leið). Ferðafélagarnir mínir til Goa voru hinsvegar miklu vanari í bransanum og ferðast nánast eingöngu um eins og innfæddir. Það gæti verið vegna þess að þeir vilja upplifa Indland eins og Indverjar...eða þá þeir eru allir fátækir námsmenn. Líklega bæði! Allavega voru tvær af stelpunum svo duglegar að þær voru bara búnar að eyða sextán helgum af tuttugu í ferðalögum frá Bangalore. Magnað þar sem þær búa og vinna í Bangalore! Ég verð augljóslega að fara taka mig á.

Ég, Vínar-Christian, Joliane sú þýska, Trevor hinn ástralski, pólsku pæjurnar Ola og Eddy og indverski Thomas fórum saman og leigðum við okkur einn tólf manna til verknaðsins. Þetta var nú allt óþekkt blóð fyrir mér en ég hitti nú hann Christian og hana Joliane á Októberfestinni í þar-síðustu viku. Alltaf gott að hafa nýtt kjöt í útafskriftingarnar.

Við ákváðum náttúrulega að gera gott úr þessum 18 tímum og halda eitt stíft partí í rútunni, bera saman Indverskar romm tegundir og deila um krikketúrslit milli Indlands og Ástralíu (ég varð að játa mig undirgefinn í þeim efnum þar sem ég vissi ekki "einu sinni" hver Ricky Ponting var). Sannleikurinn og gleðin með rútupartí er að það sleppur enginn út þegar það er byrjað (það þarf að vera mjög leiðinlegt í partíinu ef fólk vill stökkva út á ferð). Fólkið getur líka sofnað hvenær sem það vill og hvar sem það vill og augljóslega koma heldur engir leiðinlegir fullir ókunnugir stripparar í heimsókn og rispa sófaborðið klukkan hálf tvö um nótt. Slæm er þó með rútupartí þegar eitthverjir leiðinlegir grænmetishrossahvíslarar eru með í för. En það var ekkert svoleiðis hér. Ó-nei!

Við komumst öll á leiðarenda á hádegi á laugardag. Bílstjórinn sem við leigðum var líka orðinn ögn þreyttur eftir 18 tíma stanslausa keyrslu (það þykir ekkert feimnismál hér að keyra í nokkra tíma) svo það var tími á að stoppa. Þá tók við stíft 37 tíma sumarfrí (ég held bara að það hljóti að vera styðsta sumarfrí síðan mælingar hófust). Það byrjaði með þéttu sólbað á einni allra svakalegustu sólarströnd sem ég hef séð með pálmatrjám, heitum sjó, hvítum sandi, bláum himni...jájá, you got the picture: Baga Beach. Kvöldið var síðan drukkið í sig eins og hreinræktuðum íslenskum framhaldsskólakostadelsólarfara er einum lagið.

En eins og ég hef nú áður minnst á þá er ég lítill strandbolti (ekki bókstaflega samt). Eftir tvo tíma vill ég fá snjóstorm svo það verði ófært niður í flæðarmálið svo ég þurfi ekki að liggja lengur. Við Joliane ákváðum því tvö að bregða okkur í menningarferð til Gömlu Goa á sunnudaginn og skoða fjögur hundruð ára gamlar portúgalskar kirkjur. Hún Joliane hefur gaman af svoleiðis enda arkitektarnemi. Ég get heldur ekkert verið saklaus af því að finnast það skemmtilegt sem hlýtur að útskýra það að ég held bara ég hafi skoðað kirkjur í öllum þeim löndum sem ég hef heimsótt. Ég ætla svei mér þá ekki að skilja Indland eftir úr þeim pakkanum. Óhemju menningarleg gengum við milli fjöldann allan af dómkirkjum í 30 stiga hita, ræddum um biblíusögur og drukkum kaffi. Ekki ónýtt.

Í morgun komum við svo heim í kuldan í Bangalore, útvötnuð, með sand í eyrum og sannfærð um að þetta væri málið.



Svo nú er grámyglulegi hversdagsleikinn byrjaður aftur með fínu þriðjudagsmatarboði fyrir þær Victoriu og Iben (já, þær dönsku) á morgun og Bollywoodkvöldi á miðvikudaginn í bænum.

Erfitt líf.