Þessir fara upp í ellefu

Það er merkilegt hvað sumir Indverjar eru miklar veimiltítur. Þeir eru nú yfirleitt ekki háir í loftinu en fyrr má nú vera. Nú verður alhæft eins og Piu Kærsgård (sem er danskur hálf-nasisti fyrir okkur frónbúa) er einni lagið.

Í dag fengum við fyrstu græjurnar okkar í vinnunni. Það tók ekki nema einn tvo mánuði fram yfir það sem það átti að taka. Þetta er búið að kosta blóð svita og tár að gráta utan í tollara (þið vitið nú alveg hvernig þeir eru) og aðra pappírspésa, henda í þá peningum eins og svínafóðri og grátbiðja þá að leysa dótið okkar út.

Hvað um það. Við fengum nokkrar tölvur líka sem við þurftum að tengja og stilla upp. Óskup venjulegar tölvur í stærri kanntinum. Þeir eru jú líka, eins og við, komnir í gegnum tímabilið þegar tölva fyllti það sama og dæmigerð íslensk verslunarmiðstöð.

Þar sem ég er svo mikill nýlenduherra ætlaði ég sko ekki að lifta litla fingri við að gera þetta heldur sendi "mitt fólk" í djobbið. Jújú, þeir voru alveg hressir með það strákarnir en þegar kom að því að flytja tölvunar af skrifborðinu og setja hana niður á gólf þá kom annað hljóð í strokkinn (sko, ég kann ennþá eitthver íslensk orðtök).

Þessir fjórir drengir, sem hvorki eru í hjólastól, með ólæknandi gigtarsjúkdóma eða búnir að missa útlimi, stóðu þarna yfir þessum gripum eins og þetta væri fíll dauður úr offitusjúkdómi sem þyrfti að flytja með handafli upp á þriðju hæð. Ég kom inn og sagði við þá: "já strákar, þið skutlið þessu svo bara undir borð og stingið í samband, er-það-ekki?". Þeir gláptu á mig eins og ég væri að biðja þá um að saga af sér hendurnar! Ég spurði bara "er þetta svona þungt?". Þeir sögðu ekkert en byrjuðu svo að hlægja eins og ég hafði verið að segja þennan fína brandara.

Nú verð ég að bæta við inn í þessa annars ágætis sögu. Fyrir fjórum mánuðum var ég í ræktinni (fyrir fjórum mánuðum hætti ég líka í ræktinni). Það þykir því ekki ólíklegt að ég hafi öðlast eitthverja ómælanlega krafta sem eiga sér hvergi líka sunnan Alpafjalla á öllum þessum heimsóknum mínum í ræktina. Allavega, án efa, meiri krafta en fjórir Indverjar á besta aldri geta kreist út. Ég er nú Íslendingur svo genin eru aldeilis til staðar.

Ég gat nú bara ekki séð hvað vandamálið var að þetta væri svona þungt. Ég greip nú bara þessar tölvur og skutlaði þeim undir borð án þess nú að taka eitthvað sérstaklega eftir því hvað eitthver tölva væri þung.

Indverjunum fannst þetta geggjað hvað ég var sterkur.

Ég þakkaði fyrir, hnykklaði vöðvana og gaf eiginhandaráritanir.


Í tilefni þessara hetjudáða minna í dag ákvað ég eftir marga mánuði að drífa mig nú í ræktina í kvöld. Ég er búin að vera röfla um þetta við nánast alla endalaust að ég þurfi nú að fara drífa mig og líklegast að vona það að það eitt að segja eitthverjum öðrum það komi manni í betra form.

Ég sá svosem heldur ekki annað í stöðunni þar sem ég var búin að háma í mig heimatilbúið lasagne og þamba rauðvín í allt gærkvöld með Victoriu og Iben að nú væri bara að duga eða drepast bókstaflega. Víst þær voru búnar að finna ræktina svo ég gat nú bara ekki verið minni maður en það.

Ég gekk inn í fyrsta líkamsræktarsal sem ég rambaðí á. Við mér blasti Arnold Schwartzenegger total-body-building alfræðibókin svo ég fylltist allur af þrótti og lét selja mér þriggja mánaða kort með einkaþjálfara. Einkaþjálfarinn, sem sérhæfir sig í að pynta dægurstjörnur í vinnutímanum, tók á móti mér. Hótaði öllu illu ef ég myndi ekki mæta á réttum tíma, mældi mig út og inn og setti mig á hlaupabandið á lægsta hraða. Ég veit nú ekki alveg hvað hann hafði í huga en hann kannski vissi ekki af þessum ómælanlega styrk sem ég ber svo ég bað hann nú bara að hækka upp í ellefu (these ones go to eleven). Þarna hljóp ég eins og ég vissi ekkert hvað myndi gerast á morgun (verst er að ég veit allt of vel hvernig ég verð á morgun. Gangandi um eins og vélmenni úr bíómynd frá 1960).

En á morgun lofaði ég svo að koma aftur og lyfta lóðum. Maður verður alveg hrikalegur eftir þetta.