Ein Prosit

Til hamingju í dag. Nú er fylkið mitt, Karnataka, 50 ára gamalt og í tilefni dagsins heitir borgin mín ekki Bangalore heldur Bengaluru.

Nú er ég líka kominn heim af Bollywood kvöldi á einum skemmtistaðnum hérna í bænum. Þar er skálað í vatnspípum og hlustað á handofið indverskt og reynt að dansa eins og í sjónvarpinu!

Í gær var jú Októberfest eins og ég var búin að minnast á. Oktoberfest er hátíð fyrir þjóðverja í þröngum leðurkvartbuxum með galdrahatta (Þjóðverjar eru alltaf jafn smekklegir). Þarna vantaði heldur nú ekki þýskuna, né bjórinn í líterskrúsum, né pylsurnar og saltkringlurnar. Þar var dansað var fram eftir kvöldi eftir þýskum sálmum (ein Prosit, ein Prosit der Gemütlichkeit) milli borða klæddum köflóttum dúkum. Ef maður hefði verið þýskur hefði manni sjálfsagt klökknað og fundist vera kominn heim. Að sjálfsögðu tekur maður samt að þátt í herlegheitunum, borðar bratwurst, sauerkraut og dansar. Greinilega hefur allur þessi skemmtanalífspakki hjá mér komið að góðum notum þar sem við Joli lentum í úrslitum í þýsku danskeppninni. Kannski hefur það hjálpað að Joli er þýsk og hefur örugglega hótað eitthverjum. Við unnum samt ekki, hvernig sem stóð á því (eitthver hótað meira), enda hefði mér hvort sem er ekkert langað að vinna flugfar til Frankfurt (örugglega líka bara aðra leið). Ekkert að gerast þar!

En á morgun förum við indverska Anita og reynum að dansa meira salsa. Bráðum verður maður alveg óstöðvandi.


Ég er enn að bíða eftir Indverjum. Ég er búin að bíða í mánuð eftir seinni hluta húsgagnanna minna og manninum sem ætlar að hengja upp sjónvarpið mitt á vegginn. Ég veit ekki hversu mikið ópíum ég þyrfti að taka til að skilja þetta. Ég er búin að komast að því að það gerist aldrei neitt í fyrstu tilraun og ég meina aldrei. Nú er orðið daglegt brauð með morgunkaffinu að hringja og æpa í símann og reyna fá eitthverja menn til að redda þessu fyrir mig. Kannski að það hafi eitthvað með það að gera að morgunkaffið samanstendur af fjórum bollum af expresso svo maður er kannski bara of upp víraður á þeim tímapunkti til að hafa þolinmæðina í lagi! Allavega er ég búin að bóka mig á indverskt kúltúrnámskeið í lok nóvember (náttúrulega búið að fresta því tvisvar sinnum). Vonandi að þeir gefi manni eitthverja töfralausnir (eða eitthvað ópíumblandað).