Fluttur

Já, það er rétt.

Ég er fluttur til Indlands frá og með í dag. Allar rætur til Kaupmannahafnar eru rofnar og ekkert er eftir. Ekki einu sinni danski skatturinn kemst á eftir mér þar sem ekkert heimilsfang er skráð á mig, hvorki í Danmörku né annars staðar.

Þetta verð ég samt að segja með þónokkrum slatta af söknuði og leiða því þetta eru búin að vera vel fínn tími síðustu sex árin og mikið af góðu fólki sem ég þurfti að kveðja. 1-0 fyrir Danmörk.


Allavega. Flugið í land hinduisma og Tata bíla gekk bara eins og það á að gerast best. Ég þakka hinu sæla fyrir fyrsta farrýmið því annars væri ég að öllum líkindum ekki í vinnunni í dag heldur að sofa af mér 14 tíma flug með hryggskekkju og önnur líkjandi einkenni á háu stigi. Ég myndi gjarnan vilja segja að ég ætli aldrei að fljúga langar vegalengdir án þess að vera á Business Class...en ég veit að það er tóm lýgi!

En þetta byrjaði allt mjög sérstakt. Ég var tekinn í tollinum með of mikið af fartölvum. Sem betur fer vissu þeir ekki að ég var með sjö Nokia farsíma með mér í töskunni. Töffararnir á flugvellinum tóku greinilega eftir því í skyndi að árshátíðarsjóðurinn þeirra var ískyggilega lítill og ákváðu þá að taka eitthvern ljósan á hörund og reyna hvað þeir gætu til að fá nokkra lausn á sjóðinum. Fartölvan mín, sem er n.b. merkt Nokia í bak og fyrir mátti ekki koma inn í landið án þess að borgað væri toll af henni. Þeir ákváðu á ljóshraða að ég skyldi borga 9000 IRP (ca. 12 þús íkr) í toll af tölvunni án þess að hafa nokkra hugmynd um hvað þessi tölva væri mikils virði. Þeir ákváðu síðan stuttu seinna að ef ég myndi ekkert biðja um kvittun þá gætu þeir svosem skorið....segjum 50% af :-) Ég sagði okei og 4500 IRP var rúnnað niður í 4000 IRP! Ég laug síðan að þeim, til að gera hlutina ekki of einfalda fyrir, að ég ætti ekki neinn pening svo ég þyrfti að fara í hraðbanka. En þá lentu þeir í smá vanda því hraðbankinn er úti fyrir utan komusalinn og tollafgreiðsluna! Þeir sögðu samt á bjagaðri ensku að ég þyrfti þá bara að fara í hraðbanka en þegar út var komið komst ég að: Þegar út er komið er engin leið að komast aftur inn. Ég ákvað þá bara að grípa bílstjóran minn og hlaupa :)

Ég á semsagt Indversku tollarana á eftir mér, búin að vera 23 mínútur í landinu.

Bílstjórinn talaði ekki stakt orð í ensku. Ég vissi heldur ekkert hvert ég var að fara, ekki með nein símanúmer eða neina pappíra (já, gleymdi að prenta þá út), svo ég varð bara að treysta á að hann væri minn maður og að fara með mig á réttan stað. Það verð ég að segja að er mjög sérstakt, hjakkandi í eitthverjum indverskum jeppa í hálftíma. Hann hefði alveg eins geta verið að fara selja mig í beitu. Ég komst þó allavega í hús án þess að vera mikið hrakaður og fékk að sofa, fékk að vakna tveimur tímum seinna, fékk egg og ristað brauð í morgunmat (eldað af eitthverjum öðrum Indverja sem kunni ekki stakt orð í ensku...sem gæti orðið vandamál ef það verður ekki fjölbreytni í morgunmatsúrvalinu) og fékk að reyna að ná í leigubíl til að komast í vinnuna. Það gekk ekki alveg snurðulaust fyrir sig því enginn skilur hvað TAXI er, eða amk. ekki minn framburð á þessu fína alþjóðlega orði. Eftir að eitthver sannfærði mig um að ég vari að fá leigubíl eftir 10 mínútur og ég var búin að bíða í 60, ákvað ég að taka þetta í mínar hendur og hennti mér upp í AUTO (græja sem heitir TA-TA í Tælandi og er skrítin samblanda af mótorhjóli, þríhljóli og hestvagni) og sagði hvert ég vildi fara. Eftir að ökumaðurinn var búin að villast í 40 mínútur, búin að spyrja alla fótgangandi á leiðinni um leið, komst ég í vinnuna.

Ekki meiri AUTO fyrir mig þessa vikuna, ég er búin að fá minn mánaðar skammt af ryki, hávaða og ökuháska. Einkabílstjórinn mætir í fyrramálið með eitthvern fínan japanskan bíl á slaginu átta.


Já, fyrsti dagurinn er ekki nema hálfnaður og það er búið að bjóða mér á barinn, búið að bjóða mér í brúðkaup í desember í Hyderabad (næsti bær, klukkutíma flug í burtu), búið að bjóða mér á sólarstrendur í Goa (bær á vesturströndinni, hálftíma flug í burtu), og búin að borða hrikalega mikið af bráðhollum, hrikalega góðum kjötlausum inverskum mat í vinnuni svo það getur enn verið að eitthver komi á eftir mér í kvöld. Maður veit aldrei.