Fálmar Íslendinga

Fyrir hverja helgi eiga sér stað stórkostulegir gripaflutningar frá Íslandi. Íslendingar riðjast til Kaupmannahafnar til að versla í dönskum verslunum sem Íslendingar eru líklegast búnir að kaupa eða borða danskt smurbrauð af veitingahúsum sem líklegast aðrir Íslendingar eru líka búnir að kaupa. Eftir þrjá daga í rigningu, 15 lítra af Carlsberg og með 15 kíló af H&M barnafatnaði í yfirvikt eru Íslendingunum yfirleitt skilað aftur heim sælum og glöðum yfir að hafa kynnst danskri menningu frá fyrstu hendi!

Það gerist þó öðru hvoru að eitthvað af þessu fólki sem leggur erlenda grund undir fót kemur til að heimsækja mig. Það einmitt gerist núna um næstu helgi þegar foreldrar mínir hafa ákveðið að heilsa upp á eina soninn í útlöndum. Þá verður nú danska menningin gaumgæfulega skoðuð eins og góðum ríkisborgara, vegakerfið mælt og smurbrauðið etið. Það gæti þó farið svo að maður styrki rætur sínar og skoði þetta land eins og góðum Íslendingi er lagið. Kannski kominn tími á eftir sjö ár!


Þó ótrúlega megi virðast þá koma þó fleiri en bara Íslendingar til Kaupmannahafnar. Það má svo deila um það hvort það sé þó mjög góð hugmynd að aðrar þjóðir komi þangað þar sem það er varla pláss fyrir mikið fleiri þjóðerni í miðbæ Kaupmannahafnar um helgar þegar þúsundir Íslendinga fylla allar búðaraðir og veitingastaði eins og mý á mykju. En um síðustu helgi kom hún Þýska Juliane í helgarferð til Kaupmannahafnar. Hún Juliane, sem gengur líka undir nafninu Bangalore-Juliane af þeirri einu ástæðu að hún átti líka heima í Bangalore, ákvað að heilsa upp á Danmörk. Nú, auðvitað til að upplifa gegnharða danska menningu heimsótti hún eina Íslendinginn sem hún þekkir í Kaupmannahöfn, skoðaði Litlu Hafmeyjuna og bar D'Angleterre augum (sem verður nú víst líka að kallast eign Íslendinga). Hugguleg helgarferð með öllu!


Þannig að í kvöld ákvað ég að halda uppi heiðri þessarar litlu þjóðar (sem við getum hér okkar á milli kallað Danmörk) með því að tala dönsku, ræða málefni danska kommúnistaflokksins og stöðu danskra húsgagnahönnuða á Laundromat Kaffinu hans Friðriks (nei, maður lostnar aldrei úr fálmum Íslenskra veitingahúsrekanda). Nefnilega hún Bangalore-Victoria bauð mér að borða með sér til þess að fagna því að ég sé laus úr greipum Teléfonos Móviles de Nokia.


Þannig að héðan í frá svara ég öllum spurningum um Nokia með því að byrja á setningunni: "ég mátti ekki segja það en þar sem ég vinn ekki lengur hjá þeim þá er það satt að Nokia býr til síma sem endast ekki lengur en í 9 mánuði..."!