Komast í frí

Nú er ég alveg að fara yfirum á þessari stofnun sem ég er að vinna hjá og er alveg hættur að skilja upp né niður í neinu. Ef það er ekki endurskipulagningar í gangi, deildir lagðar niður eða yfirmaðurinn að fá taugaáfall af stressi þá er maður að slást við að halda starfsfólkinu sínu ógrátandi í vinnunni. Held að ég þurfi að fara briðja daglega minn skammt af Prozac eða fara í frí.

Þess vegna er nú ekkert leiðinlegt að segja frá því að á morgun förum við Iben til Vestur Bengal og Sikkim í viku hvítflibbaútilegu með múlasna og kokki. Það er einmitt það sem manni vantar núna. Svo nú er bara að fara drífa í að kaupa strigaskó og regnjakka. Það er einmitt búið að lofa besta veðri í heimi, 16 stiga hita og rigningu!

Eldsnemma í fyrramálið verður farið á flugstöðina og flogið til Kolkata. Gaman verður að sjá ef þeir verða eitthvað búnir að herða upp á skrúfunum í vopnaleitarmaskínunni á flugvellinum. Einmitt síðast þegar ég flaug labbaði ég nú bara með smámyntirnar, lyklana, farsímann og kaffibollann minn í gegnum vopnaleitarmaskínuna. Þótt allt hafi pípast í rot þá sáu þeir nú strax að ég gæti nú ekkert verið hættulegur og hleyptu mér bara í gegn líklegast hugsandi: “Já, þessi er bara rólegur með kaffi”. Ég bíð spenntur hvernær evrópubúar taka þetta til fyrirmyndar og hætta að trufla flugferðalanga með þessum endalausum fyrirflugsristilspeglunum!


Það er svosem ekkert hægt að segja að það hafi verið svo slæmt lífið síðustu viku. Búin að horfa á heila Bollywood mynd með Iben og Victoriu um síðustu helgi. Ég verð að segja að það er áfangi í lífinu fyrir sig. Ekki það að horfa á heila bíómynd með tveimur dönskum stelpum sé sérstakur áfangi en það að horfa í gegn á heila Bollywood mynd verður að teljast svo. Þetta hefur verið reynt nokkrum sinnum áður við illan leik og hafa margir hlotið illan skaða af og ég verð að vara fólk við að gera þetta heima hjá sér (Kids, don’t try this at home). Reyndar, þrátt fyrir velgjuglamúrinn, glansann, dansinn og rusl söguþráðinn þá gat maður nú haft gaman af sjá hinn stóra Bachchan leika illa harðsvífaða Bollywood löggu. Hann lék einmitt svona góða marineraða löggublöndu af Melrose’s Place, He-Man og Lethal Weapon.

Svo má nú ekki gleyma því að síðustu viku er maður búin að vera í endalausum matarboðum. Yfirmenn frá Danmörku og Finnlandi komu í heimsókn og buðu mér út að borða...þrisvar. Líklegast voru þeir nú bara að misnota mig þar sem maður er jú nauðsynlegur leikmaður í veitingahúsavali og borðabókunum. Jújú, maður er nú með puttann á restúrantpúlsinum. Þetta er hæfileiki sem maður þróar þegar maður nennir ekki að elda!

Nú svona til að halda púlsinum góðum fórum við Friedhelm hinn þýski út á miðvikudaginn og borðuðum smjöri drifið norður indverskt áður en við tókum stefnuna á heimsyfirráðaráðstefnuna hjá Ingo hinum austuríska. Ingo var búin að skipuleggja kvöld með nokkrum nýlenduherrunum. Þar átti að spila Risk, drekka koníak, reykja havanavindla í illa lýstu, reykmettuðu herbergi og hlæja dimmum hlátri yfir þeim sem minna meiga sín. Það tókst allt myndalega og allt minnti á senur úr almennilegri mafíumynd áður en allir verða skotnir með Uzi.

Svo má nú ekki gleyma indverska Paddy sem var að leggja upp í langför með masala dosa og nýja sandala til Þýskalands í tvö ár. Hann vildi endilega fá okkur til að borða með sér í gær.

Ég held núna að ég sé búin að fá próteineitrun þannig að nú held ég að ég verði bara að hætta að borða. Eins gott að það verði lélegur kokkur með í för svo það verði bara samlokur og sódastream alla næstu viku.