Hjólað og sólað

Kemur Hannes og 26 hestar,
hendir hann gaman að.
Útlendingum mæta þar sýnir mestar,
magnað er það!

Svona getur maður orðið ljóðrænn þegar maður fer í mótorhjólaferðir. Einmitt núna um helgina skelltum við okkur í hópferð upp á Nandi Hills. Fríður flokkur af Þjóðverjum, Indverja, Ítala og Dönum mættu eldsnemma á sunnudagsmorgni í morgunkaffi í garðstofuna mína og skipulögðum herlegheitin. GPS tækin væru munduð, línur voru teiknaðar og pólar voru teknir. Brunuðum við svo að stað við fjórða Enfield á móti fjalla í 36 stiga hita og sól. Eins og tíðkast í bransanum þá þarf alltaf einn þjónustubíl svo við höfðum eina Indverska Ambassador eðalkerru með í för til að bera vatn, konur og varahluti!


Eins og góð indversk framleiðslu einni er lagið kostar þetta náttúrulega að ég þarf aðeins eftir 80 kílómetra rúnnt að fara með hjólið á verkstæði í vikunni. Þetta er jú atvinnuskapandi tæki, svona svipað og stunguskóflan. Reyndar þarf nú bara rétt að stinga út úr blöndungnum því hér geta menn lítið stætt sig af hreinu bensíni enda er það líklegast drýgt með kaffikorki og karrídufti.

Svo víst maður er nú á annað borð mættur þá verður nú mál að kíkja á tímahjólið, massa hægaganginn, þrykkja í bremsurnar, banka í platínurnar, pússa kertið og kíkja á kassann! Félagarnir hafa nú gaman að þessu enda hafa þeir nú meira en viku til að föndra meðan ég skelli mér til Pondicherry með ánægða bílstjóranum mínum og síðan til Kóngsins Köbenháfn.

Já, bílstjórinn minn er búin að vera gráta í mér síðustu vikurnar um að láta sig hafa meiri pening. Ekki það að ég komi eitthvað nálægt því að borga manninum laun sem er algjörlega mál atvinnurekanda hans. Hann notaði reyndar síðasta trompið sitt í dag og blandaði börnunum sínum í spilið. Jú, börnin þurfa að komast í skóla, fá blýanta og skólabúning. Þetta var þá eftir að ég var búin að neita að lána honum vaxtalaust 90 þúsund íslenskar krónur í hálft ár! Ég veit ekki alveg hvernig hann hafði hugsað sér að skaffa þá peninga til baka með sex þúsund kall á mánuði með konu og tvö börn uppi á arminn og er nú þegar á endurgreiðslum fyrir síðasta lán sem ég lét hann hafa. Eftir að börnin voru komin meðal spilapeninganna féllst ég á auka þrjú þúsund kall á mánuði ef ég myndi ekki borga honum krónu í yfirvinnu það sem eftir er. Hann var himinlifandi enda er ég að hækka launin hans um helming á einu bretti. Jú jú, svona er maður aum sál. Reyndar er hann núna búin að selja sálu sína því inní samningnum var að ég mætti nota hann þegar ég vildi og eins mikið og lengi og mér hugkvæmist hvenær sem er á sólahringnum.

Býst ekki við að ég þurfi að hafa áhyggjur af að sofna í sófanum hjá Martin í framtíðinni! Börnin þurfa jú skólabækur.