Frí í hita og kulda

Kerala og Nýja Delhi liggja í valnum. Tvær vikur og fjölskyldumeðlimir komnir og farnir. Matareitrun, sólstingur, óþolinmæði, óhreinindi og rigning. Það er ekki hægt að bjóða fólki upp á eitthvað minna þegar það kemur og heimsækir Indland. Það væri eins og bjóða fólki í matarboð og bjóða bara upp á súra fitusnauða smör-mjólk með karríbragði (einmitt það efnavopn getur maður keypt á fernu á Indlandi. Ég er sannfærður um að þetta er það sem indverski herinn hendir á óvinninn þegar sinneps- og taugagasið er búið).

Nú er ég búin að fá fjölskyldumeðlimina mína til að fá nasaþefinn af því að búa á Indlandi. Nú skylja þeir þegar ég segi að til að lifa heilt ár af þarf maður að hafa þolinmæðina í lagi, magann í lagi og hitastillinn í lagi.

Þrátt fyrir að nánast allir í fjölskyldunni hafi verið skotnir niður af indversku þarmabakteríunum, bræddir í 45 stiga Delhi hita, ofkældir í 15 gráðu Kerala kulda, nánast drepin í indverskri flugvél, þá fóru þau heim glöð í bragði systur mínar tvær og mágur í dag. Þau leitu allavega glöð út en kannski var það bara vegna þess að þau vissu að þau gætu keypt ís á Íslandi án þess að skrifa undir yfirlýsingu um að herra Gustavsberg (eða herra Hinduware eins og hann heitir hér um slóðir) yrði viðriðin málið.


Við brugðum okkur til Kerala í fjórar nætur. Heimsóttum fjöllin, teekrurnar, fljótabátana og fiskinetin með mállausum leiðsögumanni. Fengum rigningu, of mikið af indverskum mat, dekurþjónustu og óhreinar sundlaugar í dæmigerðum túristapakka í Kochi, Munnar, Thekkady og Alleppy. Alls ekkert leiðinlegt þar.

Strax eftir til að halda fólkinu frá öllu góðu í Bangalore þá skelltum við okkur í norðrið í þrjár nætur. Nýja Delhi bauð upp á hita, Agra bauð upp á Taj Mahal og Jaipur bauð okkur ekki í heimsókn.

Taj Mahal var voða flott. Það er magnað að eitthvað sem er eins mikið gert úr, standi undir væntingum. Nei, Taj Mahal er ekki eins og litla hafmeyjan í Kaupmannahöfn.

Vegna stríðsástands á vegunum til Jaipur var okkur sagt að láta ekki sjá okkur þar. Eitthverjir bændur ákváðu einmitt dagana sem við ætluðum að koma í heimsókn að nú væri kominn tími til kominn til að brenna eitthvað og drepa svo þeir ákváðu að dagarnir skyldu fullnýttir til að brenna bíla, berja lögregluþjóna til dauða og hrópa slagyrði. Við ákváðum að vera ekkert að fórna limum okkar þann daginn svo við brunuðum til baka til Delhi.

Í Delhi er hægt að skoða margt skemmtilegt. Súlur og dansmeyjar, moskur og hof og garða og götur. Þar er líka hægt að gerast hinn fullkomni Íslendingur í útlöndum og fiska upp aðra íslendinga í nýja fína sendiráðinu þar. Þangað var brunað og málefnin rædd við Helgu sendiráðsstarfsmann inni á skrifstofu sendiherra. Nei sko aldeilis ekki, það þarf enga vopnaleit eða ristilspeglun til að kíkja þar í kaffi! Þar deildi maður með Helgu raunar- og gleðisögum frá Indlandi og Indverjum. Það er augljóst að maður þarf að kíkja aftur í sendiráðið.


Svo nú er maður kominn heim í góða Bangalore þar sem veðrið er í lagi, maturinn góður og fólkið er fallegt (og vinnan mín er víst ennþá). Forfeðurnir ákváðu að berjast lengur og vera auka viku í Bangalore svo helgin verður skipuð í verslun og skoðunarferðir.

En eins og ég hef svo oft sagt áður, þegar eitt ferðalag er búið þá er kominn tími á að skipuleggja það næsta. Eins gott að maður geti trappað sig niður með þriggja daga námskeiðsferð til Chennai í næstu viku. Þið sjáið, ég er sko ekkert alltaf í fríi!