Lögregluvernd -- Police protection

Það var ekki ætlunin að enda undir vörslu Perúsku lögreglunnar. Það var heldur ekki ætlunin að eyða nóttinni á lögreglustöðinni. Það var heldur langt frá því ætlunin að vakna sex um morguninn, kaldur og þreyttur við gelt lögregluhundanna. Þá var það heldur ekki ætlunin að láta taka myndir af sér haldandi á lögreglurifflinum... eða hnykkla vöðvana á stóra lögreglumótorhjólinu... eða borða morgunmat með lögreglustjóranum! Ég segi svosem ekki að það sé nokkur skemmtun að enda á landamærunum Bólivíu og Perú korteri eftir að þeim lokar. Það er nefnilega svoleiðis í Perú að fólk má bara fara til "útlanda" á skrifstofutíma. Ef maður kemur eftir lokun þá getur maður valið um þrennt: Að labba bara yfir landamærin og gerast ólöglegur "innflytjandi" (sem er þó eins einfalt og að snýta sér), að snúa við í svarta myrkri og leita af gistiheimili í eitthverju heróínsjúku landamæraþorpi sem engin ferðabók þorir að minnast á eða bara spyrja um gistingu hjá landamæralögreglunni. Kostur þrjú var valinn enda þótti það nú vera lítið mál. Skrifstofa lögreglustjórans var rýmd og útbúnir nokkrir fangelsisbeddar. Þar sem lítið var að gera hjá landamæralögreglunni (skyljanlega eru þeir lítið í því að skipta sér að þeim sem vilja laumast til Bólivíu) þá þótti þeim það mikil búbót að fá nokkar vesturlandabúa til að halda uppi fjöri með ljósmyndauppstyllingum. Komumst við í heilu lagi til Perú með stimpil í vegabréfinu og beina neyðarsímanúmer lögreglustjórans í vasanum! Nú eru við búin að vera á ferðalagi í rúman mánuð og ég er að verða komin að niðurstöðu með eitt rannsóknarverkefnið mitt. Ég held að ég sé búin að uppgötva að því að það eru tvær óþolandi gerðir af bakpokaferðalöngum. Fyrst er það "hippatýpan". Hún sér í sér endalausa þörf til að klæðast þeim mest hræðilegu hippamussudruslum og ljótum sígauna hippadruslubuxum, neitar að skera hár sitt né skegg (hvort sem um karlakyn eða kvenkyn að ræða), fara í bað eða skipta í hreinar hippamussudruslur. Fyrir það eitt að vera á ferðalagi þykir henni í lagi að falla niður á stig Lamadýrs á ofskynjunarlyfjum (með allri virðingu fyrir þeim) og notar óspart þau rök að á ferðalagi sé hún í betri tengslum við jörðina og þá innfæddu (spurning hvað þessir einstaklingar séu búnir að vera reykja þegar þessi myndalegu athugasemdir eru látnar í ljós). Hin gerðin kýs ég að kalla "North Face týpan". Hún klæðist einungis í dýrar útivistamerkjavörur (hvort sem um er að ræða kuldagalla eða sundskýlu), og hefur öll þau dýrustu tæki og tól til að lifa af fimm vikur á tunglinu. Svona "vel" útbúin, lætur hún vita að hún sé að sjálfsögðu yfir aðra hafna og vill kenna fólki lífsreglurnar með frekju og hótunum. Ég segi nú ekki að allir falli undir þessa greiningu. Ég tel mig vera nokkuð venjulegur að baðast daglega og klæðast í hettupeysu og gallabuxur með farsíma í vasanum. Það virðist þó vera eitt þjóðerni sem er undantekning: Frakkar virðast bara flokkast í þessar tvær gerðir. Nú erum við í Cuzco í Perú, ferðamannaborg dauðans, þar sem innfæddir eru búnir að byggja upp ótrúlegan dugnað í að okra á ferðalöngum. Hinsvegar er þetta eitt af skylduverkefnum allra sem ferðast um Suður Ameríku að koma skoða Machu Picchu sem eru hérna handan við fjallið. Þar eru magnaðar Inkarústir við hvert horn og þykir mönnum ótrúlega fallegt!

It was not our intention to end up under supervision of the Peruean police. It was neither our intention to spend the night in the police station. It was far from our intention to wake up six in the morning, cold and tired, from the barks of the police dogs. Indeed, it was not our intention to pose for photos carrying the police rifle... or show the muscles on sitting on the police motorcycle... or eating breakfast with the police chief! I wouldn't say that it's a great fun ending up at the border of Bolivia and Peru fifteen minutes after they close. The case is that in Peru, people can only go "abroad" during office hours. If you come after closing you have three options: Walk though the border and become an illegal "immigrant" (which is as easy as blowing your nose), return in pitch black and search for a guesthouse in some heroin sick border town which no travel guidebook dears to mention, or ask permission to spend the night with the border police. Option number three was chosen and that didn't seem to be a big problem. The chief's office was emptied and few prison beds were assembled. Since it was not much action with the border police that night (understandably, since there's no reason hunting down those who want to sneak into Bolivia) they found it great fun having few westerners keeping up the spirit posing for few photo shots. We managed to get in one piece to Peru with a stamp in our passport and the direct emergency telephone number to the chief of police in our pocket! Now we have been traveling for more then a month and I think I have come to a conclusion about one of my research project. I think I have discovered that there are two types of intolerable backpackers. The first category is the "hippie type". It finds in them a great desire to dress up in the ugliest hippie dresses and the most terrible gipsy hippie trousers, denies cutting their hair or beard (neither male nor female), taking a shower or even changing into clean ugly hippie clothes. For being on the road they find it okay falling down to the level of a drugged Lama (with all respect to them) and they never get tired of using the argument that they are closer connected to the earth and to the locals (it's a question what these individuals have been smoking when those great arguments are presented). The other category I choose to call "the North Face type". It dresses only in expensive outdoor brands (no matter if it's winter jacket or swimming suit) and carries all the most expensive tools to survive five weeks on the moon. Since it's so "well" equipped it tells everyone how good they are and spend no time telling people the way of life using a good amount of menace and threat. I wouldn't say that everyone falls under this categorization. I see myself being pretty normal, showering every day, dress up in jeans and carry a mobile phone in my pocket. However, there seems to be one nationality that proofs the opposite: The French seems to fall only into either of these two. Now we're in Cuzco in Peru, the tourist city of death, where the locals have mastered the talent of sucking money out of tourists. However, this is one of the mandatory places for South American travelers to come and visit Machu Picchu near by. There you can find amazing Inca ruins behind every corner and the general public thinks that's absolutely worth seeing!