Snertingaleysið

Ég er farinn að halda að það sé ekki allt með feldu á þessum indverska vinnustaðnum mínum. Ég veit ekki hvort það sé rigningin eða hvað. Allavega virðist þroskinn hafi hrunið á starfsfólkinu og allir tekið upp barnslegu gleði sína. Ekki ósvipað leikskólakrökkum á leið í húsdýragarðinn með viðkomu í ísbúðinni í Álfheimum (enn góð í minningunni). En rigninging virðist hafa þessi áhrif á fólk. Allavega á bílstjórann sem við fengum í Munnar þegar við vorum að ferðast um Kerala. Hann sem ætlaði að keyra okkur í hraðbanka en keyrði okkur bara á hótelið í staðinn þar sem hann var svo: “ringlaður því það var svo mikil rigning...”, ef við notumst við hans útskýringu!

Hinsvegar var engin viðkoma í ísbúðinni í Álfheimum í vinnunni í dag. Þar var bara maður íklæddur pöndubjarnarbúning gangandi um skrifstofugangana og pretikandi að við ættum að vera góð við náttúruna. Þessum manni var fúlasta alvara með þessu, fannst þetta ekki ögn broslegt (enda er náttúran jú alvörumál!) og án efa hefur verið á launaskrá sem pandabjörn. Ekki nóg með að stjórn fyrirtækisins hafi þótt þetta vera góð hugmynd að fá feitann kall íklæddan svörtum og hvítum gervifeldi með pappahöfuð á stærð við júmbóþotu að dröslast um alla ganga, trufla alla fundi með boðskapinn um verndun plastpokanna. Málið var bara að allir Indverjarnir í fyrirtækinu eltu þetta hættulega dýr til að fá að klappa því og hlógu skríkjandi þegar dýrið klappaði því til baka!

Ég vissi ekki hvort ég ætti að hlægja eða gráta. Þetta vakti allavega athygli þó ég beri ekki minnstu vonir yfir að Indverjinn (gaman að þegar maður talar um heilan þjóðstofn í eintölu með greini þá magnast upp kynþáttarfordómarnir!) hættir að pissa á göturnar eða kveikja í dekkjastæðum í almenningsgörðum.

Ég veit heldur ekki hvort fólkið hafi séð sér þarna leik á borði til að fá sinn daglegan skammt af snertingu við aðra “mannverur”. Málið er í þessu landi hangir fólk meira eða minna utaní hvert öðru. Drengir vefja sér við hvert tækifæri utanum hvorn annan eins og fríðir förusveinar (nóg til að gera George Michael öfundsjúkan) en á móti er öll snerting á milli fólks af sitthvoru kyninu eins bannað og bera kjarnorkuvopn með sér á fótboltaleik. Það þykir hin mesti viðbjóður og er fólk svo til steingrýtt ef það svo mikist sem sést fólk haldast í hendur eða faðmast. Nú er líka búið að leggja fram tilmæli til allra skóla í ríkinu að taka hart á öllum káfi eins og gefa háar-fimmur (veit ekki hvað high-five er á íslensku!), gefa fólki klapp á bakið eða öðrum eins viðbjóði. Enda vita allir heilvita einstaklingar að það kemur bara til með að stigmagnast og leiða til eitthvers djöfullegs!


Nú er ég hinsvegar búin að fá minn skerf af snertileysinu í dag. Búin að bjóða þeim Victoríu og Iben í heimsókn og horfa á bíómyndir með mér í kvöld. Al Gore, Dagur Kári, popp og kók. Það verður að duga.


Svo er heil óskipulögð helgi framundan. Helgi án nokkura dana (já, það er orðið langt síðan...). Nú þarf að fara finna hverja á að heimsækja um þessa helgi. Finna, Þjóðverja eða Indverja?