Út úr kuldanum -- Out of the cold

Ekki meira Inka, takk fyrir! Eftir rúmar tvær vikur á Inkaslóðum í Bólivíu og Perú þá er maður búin að sjá meira en nóg af poncho klæddum kókatyggjandi panflautu indjánum sem voru útrýmdir fyrir hálf þúsund árum úr ísköldum fjöllum Andes svo nú erum við komin í nýja siðmenningu. Í Chile eru engir poncho klæddir indjánar og í höfuðborginni er heldur ekki nistingskuldi. Með flugvél komum við frá Lima. Ég held að ég hafi aldrei upplifað eins langdregna flugferð og þessa. Eftir tveggja tíma innritun í eina litla þotu og eftir að nærbuxurnar okkar voru yfirfarnar handvirkt með flísatöng af Perúsku tollurunum (sem örugglega grunuðu okkur sem stórfelda panflautusmygglara) komumst við upp í flugvél. Í flugvélinni gekk það heldur ekki hraðar. Sístoppandi í öllum krummaskurðum (sem betur fer virtust allir hafa flugbraut), hlaupandi út úr flugvél, hlaupandi i kringum flugvél og hlaupandi inn í flugvél aftur. Eftir 12 tíma komumst við til höfuðborgar Chile til þess eins að finna út að gistiheimilið okkar var bara til í Internetheimum (geri ráð fyrir að eigendurnir voru búnir að vera of mikið i tölvuleikjum til að átta sig á því að það er ekki sama að eitthvað sé til á internetinu og í raunveruleikanum). Byrjar vel! Í Santiago De Chile býr ríka fólkið. Hér eru löggurnar vatnsgreiddar, tala með Antonio Banderas hreim, klæddar í aðsniðin jakkaföt med bindi og aka um á BMW. Í næsta bæ hjá er svo Viña Del Mar med Kyrrahafið og strandarsól svo nú liggur maður eins og poppstjarna á ströndinni og les um Bond, Scaramanga og aðra kattaklappandi glæpamenn. Hér verður okkar akkeri sett til frambúðar (eða næstu tvo daga)! Svo er það Argentina. Vikulegi nautasteikarkvótinn minn er að orðinn hættulega lágur!

No more Inca, thank you very much! Alter more then two weeks in the lands of the Incas in Bolivia and Peru I think I have seen my share of poncho dressed cocachewing panflute Indians who got extinct half a thousand years ago from the ice cold Andes mountains so now we are in a new civilization. In Chile there are no poncho dressed Indians and in the capital is neither ice cold. In Lima we arrived in an airplane. I think that I´ve never experienced as long driven trip as this. After two hours of check-in into this small jet plane and after our underwear were examined in extreme details manually by the Peruvian customs officers (who probably thought us as some great panflute smugglers) we entered our plane. In the plane it went even slower. Stopping in every god-knows places on the way (who all, luckily though, had a runway), running out of the plane, running a round the plane and running into the plane again. After 12 hours we reached the capital of Chile only to find out that our hostel did only exist in Cyberspace (I assume that the owners had been playing too much computer games to realize the difference between the world of the Internet and the real world). Starts well! In Santiago De Chile the rich people live. Here the police has water combed hair, talk with the accent of Antonio Banderas, dress in stylish suit with tie and drive around in a BMW. In the next town is Viña Del Mar with the Pacific and beach sun so now we lie in the sun like a pop star and read about Bond, Scaramanga and other cat stroking criminals. Here will our anchor be set for rest of time (or the next two days)! Next it´s Argentina. My weekly beef steak quota is getting dangerously low!