Ökupróf

Þá er maður búin að tapa sér í innkaupunum. Ég skellti mér í húsgagnaverslun í gær. Ég var búin að ákvað að fara ekki út í neitt nýmóðins Arne eða Aalto. Það verður bara að bíða þangað til ég er búin að yfirtaka eitthvað listasafn og búin að breyta því í nektardansstað. Nei, ég keypti borð og skápa sem líta út fyrir að hafa verið dregin upp úr kjallara í írskum miðaldarkastala, hent á bál, dregið af báli, drekkt í hálfan mánuð í viskíi og siglt á opnum sexæring til Indlands. Einmitt það sem passar inn á mitt heimili! Nú vantar bara brunninn sófa í stíl!


Í síðustu viku var ég kallaður inn til að taka ökupróf. Ég sem hélt ég væri komin með ökupróf í þessu landi fyrir langa löngu en það virtist nú aldeilis ekki vera! En eins og hefur nú svo oft verið kveðið, ekkert er útreiknanlegt þegar kemur að bírókratíunni. Ég hugsa að það sé auðveldara að sjá út sigur á rúllettunni í Vegas en vita hvað gerist hjá hinu indverska opinbera.

Ég komst að því að ég hef bara verið með lærdóms ökupróf síðustu mánuði (kannski eitthvað tengt því að síðasta ökupróf samanstóð eingöngu af því að benda á hvaða skilti þýddi: "bannað að leggja"!). Ég mætti því til prófdómarans. Þar var mér skipað að troða mér inn í fjórtán hestafla, beyglaða, Maruti riðdós með ónýta kúplingu og brotin stefnuljósarofa og sagt að keyra hring um hverfið. Ég verð nú að segja mér til varnaðar, þrátt fyrir að ég hafi ekki keyrt neitt með fjögur hjól (þó má deila um hvort þetta rusl hafi fallið undir það) í tæpt ár þá gleymir maður því nú ekki svo gjörla svo ég setti bara í gang og ók af stað. Skyndilega fékk prófdómarinn hreint flogaveikiskast eins og ég væri hreinlega bara að fara senda hann beinustu leið til helvítis (eða hvert nú sem Hindúar fara), æpti upp yfir sig á eitthverju skrítinni indversku og baðaði út höndunum. Ég skildi ekki orð í því sem maðurinn sagði, stoppaði bílinn og spurði HVAÐ? "Þú ert að keyra á ofsahraða" gubbaði hann þá út úr sér skelfingu lostinn. Ég vissi ekkert um hvað maðurinn var að tala. Ég var að skríða yfir 15 km á klukkustund!

Hann ákvað samt, skjálfandi að gefa mér nú alvöru ökuskírteini á bæði bíl og mótorhjól enda hefur hann augljóslega séð að það væri hin fullkomna leið til að lostna við svona morðingja eins og mig fyrir fullt og allt. En þetta verður nú fínt. Nú get ég komið heim og orðið eins svalur mótorhjólatöffari og Dennis Hopper með laminerað ökuskírteini upp á arminn.


En nú er komin helgi. Búin heil vika í brjáluðu prógrammi. Búin að fara og tapa í keilu með þjóðverjum, frökkum og hollendingum, búin að vígja Stig, danskan kollega minn, í næturlífi Bangalore, búin að heimsækja hinn bandaríska Dillan og byrjaður að smíða þrjá bassahátalara.

Það er eins gott að maður geti nú farið og slappað af og drifið sig í ferðalag. Loksins búin að panta 20 flugferðir og búin að bæta Malasíu við á listann. Fannst það ekki vera nóg það sem ég var kominn með! Maður spásserar þá um Kuala Lumpur í þrjá daga og kíkir á Petronas eftir þrjá stífa daga í Tokyo með Arnari. Held að maður þurfi ekkert að láta sér leiðast þar.

Næsta helgi er svo Mumbai í mannskæðu flóði og rigningu. Engin verður verri þó hann vökni (eða var það betri þó hann vökni, man ekki!).