Eitthvað rotið

Ég hreinlega skil ekki skrifstofuveldið í þessu landi. Ég er alltaf að lenda dýpra í stjórnleysinu á þessu ríkisapparati. Ég reikna með að leikskólabörn með Down heilkenni hafi meiri metnað, skipulagningu og samvinnuhæfileika en ríkisstarfsmennirnir hérna. Ég er núna sannfærður um að indverska ríkið er á leið niður um niðurfallið.

Ég er búin að vera reyna fá atvinnuleyfið mitt framlengt um heilar tvær vikur á lögreglustöðinni sem sér um skráningu útlendinga. Pésarnir á skrifstofunni gátu ekki ruslast til að gefa mér vegabréfsáritun alla þá daga í upphafi sem samningurinn minn stóð svo nú stendur til að fá áritunina framlengda.

Þetta er ferill sem krefst þolinmæði, þolinmæði, múturgreiðslur, þolinmæði, andlegrar þjálfunar gegn útúðun, þolinmæði, peninga, þolinmæði og útfyllingu á fjörutíu síðum af formum og skjölum, öllum í fimmriti og síðast en ekki síst, þolinmæði. Ef eitthvað af úr þessum ferli vantar þá er maður í mjög, mjög slæmum málum. Vandamál númer eitt í mínu tilfelli er vöntun á þessu með “múturgreiðslur”. Mitt kompaní, því miður, tekur ekki þátt í múturgreiðslum hvað sem á öllu stendur og það eru ríkisstarfsmennirnir ekkert of kátir yfir. Svona gróflega reiknað, þá tekur 95% af öllum ríkisstarfsmönnum í þessu landi þátt í spillingunni og múturgreiðslunum og þetta er tala sem er grínlaust ekki góð.

Þessi einfaldi ferill til að fá einn stimpil í vegabréfið kostar blóð og tár, og þrátt fyrir að ég hafi ekki þurft að standa í pappírsvinnunni sjálfur (ég væri búin að kaupa mér blásýruna fyrir löngu annars) þá þarf ég að mæta á mismunandi staði og hlusta á lögregluna andvarpa yfir hverslags óhæfir aumingjar væru að útfylla þessa pappíra, að pappírarnir væru ekki stílaðir á réttan eftirlitsmann, að það væru stafsetningavillur í pappírunum og það sé búið að breyta þeim of oft (sem er náttúrulega alltaf út af því að lögregan skiptir um skoðun daglega hvernig pappírarnir eiga vera útfylltir).

Það síðasta, var svo að ég eyddi heilum vinnudegi með eitthverjum ríkishálfvita sem spurði ítrekað hvort ég ætlaði ekki að borga honum eitthvað, hvort ég virkilega haldi það að ég komist upp með að fá leyfi á þessum ónýtu pappírum og hvort ég væri fífl. Eftir fimm tíma bið, þolinmæði og útskýringar tókst mér þá með minni stóísku ró og nærgætni (!) að fá manninn til að samþykkja pappírana og koma þeim á yfirmanninn sinn. En nei, yfirmannshálfvitinn ákvað að frá og með deginum í gær þá sæu þeir ekki um að gefa landvistaleyfi og vegabréfsáritanir! Punktur og basta. Það breytti engu að hann hafi gert nákvæmlega það sama fyrir samstarfsbróður minn í síðstu viku! Ég reikna þá þar með þessari skrifstofu sé hér með lokað því þetta er það eina sem þeir gera!

Ég eyddi semsagt heilum degi til að fá að vita það að ég fengi ekki framlengda vegabréfsáritunina í heila 15 daga á grundvelli...jahh, góð spurning! Baráttunni verður haldið áfram á öllum vígstöðum... og ég ætla ekki að taka þátt.



Nú verður ruglið í Bangalore skilið eftir í rykinu því nú byrjar flugvélaveislan. Mumbai bíður í dag í eftirvæntingum með rigningu og flóð og við Christian hinn austuríski erum í spreng af spenningi.


Svona til að bæta við, maður var nú aldeilis myndalegur í Fréttablaðinu í gær. Svona ykkur að segja þá er þetta fyrsti þátturinn í því að taka yfir landið og gera mig að einræðisherra. Gott að maður á Sigrúnu Ósk sem vin í innsta hring á íslensku fjölmiðlaáróðursvélinni. Maður er nefnilega orðinn svo skólaður í öllum leikreglum í ríkisspillingu að maður kann öll tökin!